“Zapach lasu” – recenzja drugiego tomu poruszającej trylogii Mai Drozd

O czym jest książka „Zapach lasu”?

„Zapach lasu” to drugi tom trylogii, który ponownie zabiera nas do świata Ewy Zalewskiej. Po śmierci męża bohaterka opuszcza ukochane Zalesie i wraca do rodzinnego Grodna, próbując na nowo poukładać swoje życie. Matka natychmiast próbuje ją wyswatać, ale Ewa wciąż w sobie niesie tę samą cichą odwagę i pragnienie samodzielności. W tym trudnym czasie pojawia się Milda Wysocka, niezależna i buntownicza, która otwiera przed Ewą drzwi do arystokratycznego świata. Tylko czy to miejsce, w którym Ewa naprawdę odnajdzie spokój?

Równolegle obserwujemy drogę Antona, który wyjeżdża do Łodzi, by odbudować relację z siostrą i zacząć wszystko od początku. Jego codzienność jest skromna, ale myśli uparcie krążą wokół Ewy. Ich losy wciąż zdają się biec obok siebie, czasem się mijając, czasem ledwie muskając.

Kobiety, które niosą tę historię

Autorka snuje historię pełną kobiecych postaci, które zapadają w pamięć. Karolina, Wanda, seniorka rodu Julia, Milda czy nawet młodziutka Walerka – wszystkie są odważne, samodzielne i barwne. Choć osadzone w czasach, które nie sprzyjały kobiecej niezależności, każda z nich ma w sobie coś, co niesie tę opowieść do przodu.

Przy nich mężczyźni prezentują się różnie. Jedni są zagubieni, inni pełni pychy, jeszcze inni próbują odnaleźć się w świecie pełnym sprzecznych oczekiwań. Właśnie ta gra kontrastów sprawia, że postaci są wyjątkowo wyraziste.

Moja droga, jest dużo gorszych rzeczy niż małomówny mężczyzna. A szczerze mówiąc, to może być nawet zaleta. 

Ewa – serce tej trylogii

Ewa to bohaterka, za którą chce się podążać. Nie potrafi i nie chce dopasować się do narzuconych ram.

Ale ty… ty je­steś inna. Ty nie chcesz się do­sto­so­wać do zasad ani ich omi­jać. Ty masz od­wa­gę otwar­cie się im prze­ciw­sta­wić.

Kochając ludzi i pomagając im, dużo lepiej czuje się w Zalesiu niż na eleganckich salonach, gdzie balowe suknie i błysk biżuterii nie mają nic wspólnego z jej spokojem wewnętrznym.

– Co wam daje ta cała… do­bro­czyn­ność? Po­ma­ga­nie innym… Czu­je­cie się przez to lep­szy­mi ludź­mi? – za­py­ta­ła bez zło­śli­wo­ści.

Ewa przy­sia­dła na sofie na­prze­ciw­ko go­ścia.

– Do­bro­czyn­ność? – zdzi­wi­ła się Ewa. – To nie jest do­bro­czyn­ność.

– A co?

– Po pro­stu oboje ko­cha­my le­czyć – od­par­ła bez chwi­li wa­ha­nia Ewa, lecz wi­dząc w oczach Mildy, że te słowa jej nie prze­ko­na­ły, do­da­ła: – To pe­wien ro­dzaj spraw­czo­ści… Le­cząc, mogę po­czuć, że rze­czy­wi­ście mam na coś wpływ. Dzię­ki temu zmie­nia się ludz­kie życie, ktoś od­zy­sku­je zdro­wie, czuje się le­piej, prze­sta­je cier­pieć. Lubię to uczu­cie – wy­zna­ła szcze­rze.

Tytułowy zapach lasu to coś więcej niż piękny motyw. To symbol domu, wolności, tego co prawdziwe i nieudawane. Ewa tęskni za Zalesiem tak samo mocno, jak czytelniczka tęskni za światem z pierwszego tomu.

Słod­ki i ete­rycz­ny za­pach igli­wia po­łą­czo­ny z kle­istą wonią ży­wi­cy przy­wo­dził wspo­mnie­nia in­ne­go lasu i in­nych drzew.

– Naj­wyż­sza pora wra­cać – po­wie­dzia­ła. I nie miała na myśli wy­łącz­nie zie­lo­ne­go domu przy dep­ta­ku w Po­łą­dze.

Anton – między sercem a obowiązkiem

Anton wciąż nie do końca wie, czego chce. Ucieka, wraca, szuka. W tej części mniej jest wątku walki o Polskę, jakby wraz z Tadeuszem i jego śmiercią zgasła część tamtej siły. Zostaje jednak to, co zawsze: miłość, strach i nadzieja, które razem tworzą mieszankę trudną do udźwignięcia.

Wiedział dobrze, że oszukuje sam siebie, twierdząc, że tęskni za lasem, kiedy tak naprawdę tęsknił za ukochaną kobietą.