Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska.
Niektóre historie literackie zostają w pamięci na długo, bo dotykają tematów ważnych, trudnych i ponadczasowych. Do takich należy cykl „Sanitariuszka” Anety Krasińskiej, w którym śledzimy losy Amelii Bogdańskiej – młodej pianistki, której życie zostało na zawsze naznaczone przez II wojnę światową i jej konsekwencje.
Poniżej dzielę się swoimi wrażeniami po lekturze dwóch pierwszych tomów: „Sanitariuszki” oraz „Pianistki”.
Informacje
Tytuł: Sanitariuszka, Pianistka
- Autorka: Aneta Krajewska
- Ocena: 4/5
- Wydawnictwo: Skarpa Warszawska
Kim jest Aneta Krasińska?
Autorka o wielu obliczach, która w swych powieściach porusza problemy kobiet walczących z przeciwnościami losu. Z uporem pokonuje kolejne przeszkody, wciąż poszukując swojego miejsca w świecie. Głodna życia i nowych wyzwań, które inspirują ją do działania i pozwalają czerpać energię do pracy. Najlepiej odpoczywa w otoczeniu przyrody i zabytków. Zadebiutowała w 2015 roku powieścią „Finezja uczuć”, ukazującą trudne ludzkie wybory i ich konsekwencje.
Od 2021 roku swe zainteresowania historią XX wieku z powodzeniem przelewa na karty powieści, przybliżając czytelnikom nieznane informacje.
„Sanitariuszka” dramat młodej dziewczyny w powstańczej Warszawie
„Sanitariuszka” (tom 1 cyklu) to historia Amelii Bogdańskiej – dobrze zapowiadającej się pianistki, która marzy o koncertach w wolnej Europie. Niestety wybuch II wojny światowej i wieloletnia okupacja krzyżują jej plany. Amelia musi zarabiać na utrzymanie, a jednocześnie chronić młodszych braci, którzy aż palą się do powstańczej walki. Aby ich zatrzymać i zapewnić im opiekę, sama zgłasza się na kurs sanitariuszek i przygotowuje do udziału w powstaniu, które na zawsze zmieni życie bohaterów.
„Sanitariuszka” to powieść pełna emocji, która wciąga czytelnika w dramatyczny rytm walczącej Warszawy. Aneta Krasińska podkreśla rolę sanitariuszek – młodych dziewcząt, które z niezwykłym poświęceniem ratowały rannych, mierząc się z brakiem leków, opatrunków czy nawet wody. Każdy akt pomocy był heroicznym wysiłkiem. Historia Amelii chwyta za serce i skłania do refleksji nad tym, ile jest w stanie znieść młoda kobieta rzucona w sam środek wojny.
Choć momentami obraz powstania wydaje się potraktowany zbyt łagodnie, książkę czyta się szybko i z dużym zainteresowaniem. To lektura wzruszająca, pełna dramatyzmu, ale i nadziei. Mimo kilku zastrzeżeń sięgnęłam po kontynuację – chciałam wiedzieć, jak potoczą się dalsze losy Amelii.
„Pianistka” – emigracja, muzyka i niegasnąca tęsknota
„Pianistka” (tom 2 cyklu) zaczyna się w Gdyni lat 90., gdzie Amelia – już jako dojrzała kobieta – uczy młodych gry na fortepianie. Spotkanie z jedną z uczennic sprawia, że wracają do niej wspomnienia z wojny i powojennej emigracji.
Po upadku Powstania Warszawskiego Amelia zmuszona jest rozpocząć życie na nowo w Wielkiej Brytanii. Wyjazd nie jest jej wyborem, lecz koniecznością – powrót do Polski okazuje się zbyt ryzykowny. Na obcej ziemi zmaga się z samotnością, barierą językową i tęsknotą za ojczyzną. Pomoc odnajduje wśród rodaków – księdza, jego gospodyni i środowiska emigracyjnego, które staje się namiastką domu.
Najważniejszą rolę w jej życiu odgrywa jednak muzyka. Fortepian staje się lekarstwem na ból i utratę, drogą do wolności i przestrzenią, w której Amelia wciąż może czuć się sobą. Koncerty i nauczanie innych pozwalają jej wierzyć, że ma coś ważnego do przekazania światu. A jednak tęsknota za krajem, rodziną i ukochanym Feliksem nigdy nie milknie – pozostaje w tle jak cichy, bolesny akord.
Aneta Krasińska pięknie ukazuje dramat emigracji oraz niezłomność kobiety, która mimo strat nie pozwala, by wojna odebrała jej wszystko. Dzięki dwutorowej narracji poznajemy Amelię jako młodą dziewczynę walczącą o przetrwanie i jako dojrzałą kobietę, która uczy się pogodzić z przeszłością. I choć od początku przeczuwamy, że jej los jeszcze raz zetknie się z Feliksem, napięcie nie opuszcza nas aż do końca.
„Pianistka” to poruszająca, pełna emocji opowieść o miłości, tęsknocie i sile muzyki – historii, która zostaje w sercu na długo.
Podsumowanie – dlaczego warto sięgnąć po cykl „Sanitariuszka”?
„Sanitariuszka” i „Pianistka” to powieści, które łączą dramat wojny z pięknem muzyki i siłą kobiecej wytrwałości. To książki, które mogą spodobać się zarówno miłośnikom literatury historycznej, jak i czytelnikom szukającym emocjonalnych opowieści o ludzkiej odporności i nadziei.
Aneta Krasińska pokazuje, że nawet w świecie pełnym bólu można odnaleźć przestrzeń na miłość, sztukę i życie. A Amelia Bogdańska pozostaje bohaterką, której losy niełatwo wyrzucić z pamięci.
Wydawnictwu dziękuję za egzemplarz książki “Pianistka”.
Jeśli chcecie poznać recenzje innych książek tego wydawnictwa, zajrzyjcie na tę stronę.
Kreatywna Asystentka. Pani od Worda. Wyborna Czytelniczka.
Asystuję prezesom zarządów, z pasją wykonując zadania administracyjne i operacyjne.
Podsuwam ciekawe rozwiązania w pracy asystentek i sekretarek.
Rozwiązuję problemy z Wordem, opowiadając historie o Pani od Worda.
Wyszukuję inspirujące książki i dzielę się wrażeniami, jakie we mnie pozostawiły.
Kreatywna Asystentka. Pani od Worda. Wyborna Czytelniczka.
Asystuję prezesom zarządów, z pasją wykonując zadania administracyjne i operacyjne.
Podsuwam ciekawe rozwiązania w pracy asystentek i sekretarek.
Rozwiązuję problemy z Wordem, opowiadając historie o Pani od Worda.
Wyszukuję inspirujące książki i dzielę się wrażeniami, jakie we mnie pozostawiły.
Jeśli podobają Ci się moje recenzje, możesz wesprzeć moją pracę
i postawić mi
