Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Gorzka Czekolada.
“Dom ze szkła” to thriller psychologiczny, w którym napięcie budowane jest nie przez spektakularne zwroty akcji, lecz przez tajemnice, niedopowiedzenia i powoli odkrywaną prawdę. Historia dziewięcioletniej Rose, milczącej po tragedii, której była świadkiem, szybko zamienia się w opowieść o rodzinie pełnej kłamstw, o traumie, która nie znika z czasem, i o próbie ochrony dziecka za wszelką cenę.
Informacje
Tytuł: Dom ze szkła
Autorka: Sarah Pekkanen
- Ocena: 4/5
- Wydawnictwo: Gorzka Czekolada (Media Rodzina)
Kim jest Sarah Pekkanen, autorka thrillera “Dom ze szkła”?
Sarah Pekkanen to amerykańska pisarka znana przede wszystkim z powieści obyczajowych i thrillerów psychologicznych. Szeroką popularność przyniosły jej książki pisane wspólnie z Greer Hendricks, m.in. “Żona między nami” czy “Anonimowa dziewczyna”, które zdobyły uznanie czytelników dzięki złożonej konstrukcji fabuły i nieoczywistym zwrotom akcji. W “Domu ze szkła” Pekkanen ponownie sięga po thriller psychologiczny, koncentrując się jednak nie tyle na samej zbrodni, ile na relacjach rodzinnych, traumie i mechanizmach kłamstwa.
„Dom ze szkła” – thriller o kłamstwach, traumie i rodzinie, w której każdy ma motyw
Dom ze szkła to thriller psychologiczny, który zaczyna się od pytania prostego tylko z pozoru. Czy młoda niania wypadła przez okno i zginęła tragicznie, czy też ktoś jej w tym pomógł?
Dziewięcioletnia Rose Barclay była świadkiem tego zdarzenia. W trakcie gorzkiego rozwodu rodziców przestała mówić. Zbiera ostre przedmioty, izoluje się, nie chodzi do szkoły. W domu, w którym mieszka, nie ma ani jednego kawałka szkła. Wszystko jest plastikowe, bezpieczne, kontrolowane.
Do tej rodziny trafia Stella Hudson, kuratorka działająca w najlepszym interesie dzieci. Z powodu własnego traumatycznego dzieciństwa nigdy nie przyjmuje spraw dzieci poniżej trzynastego roku życia. Tym razem robi wyjątek. Jej mentor, szanowany sędzia, uważa, że tylko ona może pomóc Rose.
Stello, ona potrzebuje pomocy. Dzieci nie robią takich rzeczy, chyba że w ich domu dzieje się coś bardzo złego.
Od chwili, gdy Stella przekracza żelazną bramę i wchodzi do pozłacanego domu Barclayów w Waszyngtonie, wiadomo, że ta sprawa nie będzie prosta. Każdy w tej rodzinie ma coś do ukrycia. Każdy ma motyw. A prawda nie chce się odsłonić.
„Dom ze szkła” – konstrukcja thrillera i gra z czytelnikiem
Największą siłą tej powieści jest sposób, w jaki autorka buduje napięcie poprzez kontrolę informacji. Nie epatuje brutalnością ani dynamiczną akcją. Zamiast tego konsekwentnie podsuwa czytelnikowi kolejne szczegóły, które zmieniają perspektywę.
Podejrzenia krążą między bohaterami. Z każdym rozdziałem rośnie niepewność. Przez długi czas byłam przekonana, że wiem, kto ponosi odpowiedzialność za śmierć niani. Autorka jednak umiejętnie prowadzi fałszywe tropy, podważając każdą teorię.
To thriller psychologiczny w pełnym znaczeniu tego słowa. Intryga nie opiera się na pościgach i spektakularnych scenach, lecz na relacjach, niedopowiedzeniach i emocjach.
Trauma jako element konstrukcyjny
Wątek dziecięcej traumy Stelli nie jest jedynie tłem. Ma realny wpływ na jej decyzje i sposób patrzenia na sytuację Rose. Mała dziewczynka zamknięta kiedyś w szafie, nieświadoma tego, co naprawdę się dzieje, dorasta i staje przed dzieckiem, które również zamyka się w sobie.
Zamiast przyjść do mnie do szafy, żyć dla mnie, wybrała zapomnienie.
Autorka konsekwentnie pokazuje, jak przeszłość przenika teraźniejszość. Momentami powroty do traumy wydają się zbyt częste i nieco spowalniają narrację, jednak to właśnie one nadają historii psychologiczną głębię. Dzięki temu Stella nie jest wyłącznie profesjonalistką prowadzącą sprawę, ale kobietą, która próbuje nie dopuścić, by inne dziecko przeżyło to, co ona.
Rose jako postać budzi niepokój. Jej milczenie i zachowania czasem balansują na granicy wiarygodności, jednak w logice lęku i napięcia, w jakim żyje, pozostają spójne z konstrukcją całości.
To wręcz nierealne, jak bardzo to dziecko wytrąciło mnie z równowagi i jak mało jestem pewna tego, do czego może się posunąć.
Kłamstwo w imię ochrony
Dom ze szkła nie opowiada wyłącznie o śmierci niani. To przede wszystkim historia rodziny, która w imię ochrony dziecka buduje wokół niego mur z kłamstw. Każda decyzja wydaje się podejmowana z myślą o bezpieczeństwie, a jednocześnie każda kolejna tajemnica pogłębia chaos.
To opowieść o tym, że traumy z dzieciństwa mogą wpływać na dorosłe życie, ale nie muszą go definitywnie determinować. Można z nimi walczyć. Można próbować przerwać ten mechanizm. Nie bez konsekwencji, nie bez bólu, ale z nadzieją, że kolejne pokolenie nie będzie już musiało chować się w ciemności.
Znika wszystko, co eksplodowało mi w życiu: wyznania Charlesa, elektryzująca relacja z detektywką Garcią. Widzę tylko Rose, samotną w pokoju w tym upiornym, dusznym domu, otoczoną dorosłymi knującymi, jak oddzielić ją od świata.
Dom ze szkła to przemyślany, sprawnie skonstruowany thriller psychologiczny, który buduje napięcie poprzez niedopowiedzenia i inteligentne prowadzenie intrygi. To książka dla tych, którzy lubią historie, w których każdy ma motyw, a prawda odsłania się powoli, warstwa po warstwie.
Dla kogo jest „Dom ze szkła”?
Poleciłabym tę książkę osobom, które lubią thrillery psychologiczne budujące napięcie poprzez niedopowiedzenia i relacje między bohaterami. To historia dla tych, którzy nie szukają wyłącznie sensacji, lecz chcą powoli odkrywać kolejne warstwy kłamstw i zastanawiać się, komu można zaufać.
Jeśli cenisz powieści, w których każdy ma motyw, a prawda nie jest oczywista, ta historia może Cię naprawdę wciągnąć. Spodoba się także czytelnikom, którzy zwracają uwagę na psychologiczną wiarygodność postaci i lubią, gdy przeszłość bohaterów ma realny wpływ na teraźniejsze wydarzenia.
Nie jest to książka dla tych, którzy oczekują dynamicznych zwrotów akcji na każdej stronie i jednoznacznych odpowiedzi. Tutaj napięcie narasta stopniowo, a emocje kryją się między słowami.
Podsumowanie
“Dom ze szkła” to thriller psychologiczny, który buduje napięcie powoli i konsekwentnie, prowadząc czytelnika przez kolejne warstwy tajemnic i niedopowiedzeń. Sarah Pekkanen tworzy historię, w której każdy bohater może być zarówno ofiarą, jak i sprawcą, a prawda odsłania się dopiero wtedy, gdy wszystkie elementy układanki zaczynają do siebie pasować. To opowieść o rodzinnych sekretach, o próbie ochrony dziecka za wszelką cenę i o tym, jak silnie przeszłość potrafi wpływać na nasze decyzje.
Zamykając tę książkę, długo myślałam o tym, jak wiele z dzieciństwa nosimy w sobie, nawet jeśli bardzo chcemy o tym zapomnieć.
Wydawnictwu dziękuję za książkę do recenzji.
Lubię historie, które zostają w głowie na dłużej. Czytam dużo, ale wybieram uważnie - najczęściej thrillery, powieści historyczne, biografie i obyczajowe.
Swoimi wrażeniami dzielę się na blogu i w mediach społecznościowych, łącząc czytanie z fotografią.
Jeśli podobają Ci się moje recenzje, możesz wesprzeć moją pracę
i postawić mi
