Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Albatros.
Wojna w Wietnamie zakończyła się przed laty, ale dla wielu jej konsekwencje nigdy się nie skończyły. „Kwiaty Sajgonu” Nguyễn Phan Quế Mai to opowieść o ludziach, którzy próbują żyć z ciężarem przeszłości, odnaleźć swoich bliskich i odpowiedzieć sobie na pytanie, kim właściwie są. To także niezwykle sugestywna podróż do Wietnamu – kraju pięknego, ale naznaczonego trudną historią.
Informacje
Tytuł: Kwiaty Sajgonu
- Autorka:Nguyễn Phan Quế Mai
- Ocena: 4,5/5
- Wydawnictwo: Albatros
Kim jest Nguyễn Phan Quế Mai?
Urodzona podczas konfliktu wietnamsko-amerykańskiego, Nguyễn Phan Quế Mai na własnej skórze odczuła dotkliwe następstwa wojny. Zanim otrzymała stypendium na australijskiej uczelni, pracowała w rodzinnym kraju przy uprawach ryżu i jako uliczna handlarka. Po powrocie do ojczyzny działała w lokalnych i międzynarodowych organizacjach pod auspicjami ONZ, przyczyniając się do zrównoważonego rozwoju Wietnamu. Studiowała również na Uniwersytecie Lancaster w Wielkiej Brytanii, gdzie zrobiła doktorat z kreatywnego pisania.
Nguyễn Phan Quế Mai jest autorką ośmiu książek napisanych w języku wietnamskim – poezji, beletrystyki i non fiction. Góry śpiewają, jej pierwsza powieść po angielsku, została przetłumaczona na kilkanaście języków i wydana w ponad piętnastu krajach.
Obecnie pisarka mieszka w Wietnamie i Indonezji.
O czym jest książka „Kwiaty Sajgonu”?
Nguyễn Phan Quế Mai po raz kolejny uchyliła przede mną drzwi do prawdziwego Wietnamu. Do kraju pełnego kolorów, zapachów, smaków i tradycji, ale też naznaczonego historią, o której trudno zapomnieć. „Kwiaty Sajgonu” były dla mnie podróżą niezwykle emocjonalną – piękną, bolesną i zostającą w pamięci na długo.
Rok 1969. Wojna jeszcze nie dotarła bezpośrednio do wioski, w której mieszkają Trang i Quỳnh, ale jej konsekwencje są już obecne w życiu ich rodziny. Choroba ojca i narastające długi sprawiają, że siostry muszą opuścić dom. Wyjeżdżają do Sajgonu, gdzie podejmują pracę w barze obsługującym amerykańskich żołnierzy.
Mama wbijała im do głowy cztery cnoty wietnamskiej kobiety: ciężka praca, ładne wysławianie się, uroda i nienaganne prowadzenie się. Na pewno nie pozwoliłaby im pić alkoholu w towarzystwie mężczyzn.
Kilka dekad później do Wietnamu wraca Dan, amerykański weteran. Chce odnaleźć dawną ukochaną oraz dziecko, którego nigdy nie poznał.
Swojej przeszłości szuka również Phong – syn czarnoskórego amerykańskiego żołnierza i Wietnamki. Jako Amerazjata dorasta w świecie, w którym jego pochodzenie staje się powodem odrzucenia i dyskryminacji. Marzy o wyjeździe do Stanów Zjednoczonych i odnalezieniu biologicznych rodziców.
Losy tych bohaterów splatają się, tworząc wielowątkową historię o wojnie i jej długim cieniu.
„Pył życia” – dzieci, które zostały po wojnie
Jednym z ważniejszych tematów powieści są Amerazjaci, czyli dzieci urodzone ze związków Wietnamek i amerykańskich żołnierzy. W książce szczególnie mocno wybrzmiewa sytuacja dzieci o mieszanym pochodzeniu, które po wojnie często doświadczały biedy, odrzucenia i dyskryminacji.
Czekali na dzień, kiedy uda im się wyjechać do Ameryki, wierząc, że ich życie nie toczy się tu i teraz, tylko majaczy przed nimi w przyszłości.
Phong nie zna swoich rodziców. Nie ma wpływu na to, gdzie i w jakich okolicznościach przyszedł na świat, a mimo to przez lata musi ponosić konsekwencje decyzji innych ludzi.
Jego historia dobrze pokazuje, że wojna nie kończy się w chwili podpisania pokoju. Jej skutki mogą przechodzić z pokolenia na pokolenie i wpływać na życie ludzi, którzy sami nigdy nie uczestniczyli w działaniach wojennych.
Cztery perspektywy, jedna historia
Nguyễn Phan Quế Mai prowadzi narrację z perspektywy czterech bohaterów. Dzięki temu wydarzenia można oglądać z różnych punktów widzenia – przez doświadczenia Wietnamczyków, kobiet uwikłanych w wojenną rzeczywistość, weterana wracającego po latach do kraju oraz człowieka, który całe życie próbuje odnaleźć własne korzenie.
To właśnie ta wieloperspektywiczność sprawia, że „Kwiaty Sajgonu” nie są prostą opowieścią o wojnie, w której łatwo wskazać wyłącznie winnych i ofiary. Autorka pokazuje ludzi uwikłanych w historię, którzy podejmują decyzje w sytuacjach, w których właściwie nie ma dobrych wyborów.
Obok wojny pojawiają się więc tematy rodziny, tożsamości, miłości, przebaczenia i potrzeby przynależności. Jest także pytanie o to, czy po latach można naprawić krzywdy, których nie dało się uniknąć.
Piękny i bolesny Wietnam
Jedną z największych zalet powieści jest sposób przedstawienia Wietnamu. Autorka nie ogranicza się do historycznego tła. Pozwala poczuć ten kraj – jego krajobrazy, zapachy, smaki, tradycje i codzienność.
Jednocześnie nie tworzy wyidealizowanego obrazu ojczyzny. Pokazuje biedę, korupcję, przemoc, zniszczenie środowiska i łamanie praw człowieka. Piękno Wietnamu sąsiaduje więc z jego trudną historią.
Ma to szczególne znaczenie również dlatego, że Nguyễn Phan Quế Mai sama dorastała w Wietnamie w czasie wojny i po jej zakończeniu. W pracy nad książką korzystała także z badań oraz rozmów z weteranami i Amerazjatami. Dzięki temu powieść ma mocne osadzenie w realiach historycznych i społecznych.
Powieść o tym, co zostaje po wojnie
„Kwiaty Sajgonu” są przede wszystkim historią ludzi. Wojna jest jej fundamentem, ale nie przesłania bohaterów.
To opowieść o kobietach zmuszonych do trudnych wyborów. O dzieciach, które dorastają bez rodziców. O weteranach próbujących zmierzyć się z własną przeszłością. O rodzinach rozdzielonych przez historię. I o ludziach, którzy mimo wszystko próbują zacząć od nowa.
Jest w tej książce dużo bólu, ale nie brakuje też nadziei. Są łzy i trudne emocje, ale są również chwile ciepła i zwyczajnego ludzkiego szczęścia.
Dla kogo jest książka „Kwiaty Sajgonu”?
Ta powieść może szczególnie spodobać się osobom, które lubią:
- powieści historyczne mocno osadzone w realiach danego kraju,
- sagi rodzinne i historie obejmujące wiele lat,
- wielowątkowe opowieści prowadzone z perspektywy kilku bohaterów,
- książki poruszające temat wojny i jej konsekwencji dla zwykłych ludzi,
- historie o rodzinie, tożsamości, poszukiwaniu korzeni i przebaczeniu,
- literaturę pozwalającą lepiej poznać kulturę i historię Wietnamu.
Nie jest to jednak lekka lektura. Historia bohaterów bywa bolesna, a autorka nie ucieka od trudnych tematów. W zamian dostajemy powieść, która pozwala spojrzeć na wojnę w Wietnamie z perspektywy ludzi, o których często mówi się znacznie mniej niż o samych działaniach wojennych.
Podsumowanie
„Kwiaty Sajgonu” to piękna i przejmująca opowieść o wojnie, której echo rozbrzmiewa długo po jej zakończeniu. O ludziach próbujących odnaleźć bliskich, własną tożsamość i miejsce w świecie, który nie zawsze był dla nich łaskawy.
Nguyễn Phan Quế Mai po raz kolejny zabrała mnie do Wietnamu, pokazując go od strony, która jednocześnie zachwyca i boli. To książka o przeszłości, ale również o nadziei na przyszłość. O tym, że nawet po największych tragediach człowiek wciąż może próbować poskładać swoje życie.
I chyba właśnie ta myśl zostaje po lekturze najdłużej – że czas nie zawsze leczy rany, ale czasem pozwala wreszcie znaleźć drogę do ich zagojenia.
Wydawnictwu Albatros dziękuję za egzemplarz do recenzji.
Jeśli chcesz przeczytać recenzję poprzedniej książki Autorki, zajrzyj na tę stronę.
Lubię historie, które zostają w głowie na dłużej. Czytam dużo, ale wybieram uważnie - najczęściej thrillery, powieści historyczne, biografie i obyczajowe.
Swoimi wrażeniami dzielę się na blogu i w mediach społecznościowych, łącząc czytanie z fotografią.
Jeśli podobają Ci się moje recenzje, możesz wesprzeć moją pracę
i postawić mi
